Over Maha Karuna

Kuan YinMaha Karuna betekent Groot Mededogen.

Dit is het centraal begrip binnen het Mahayana boeddhisme, waartoe het Ch’an-boeddhisme behoort (ch’an is het Chinese woord voor zen, beiden betekenen meditatie). In het boeddhisme wordt dit grenzeloze mededogen vooral gesymboliseerd door de figuur Quan Yin (Guanyin, Japans: Kanzeon), uitgebeeld door een vrouwelijke figuur.

“Uiteindelijk is er niets waardoor wij niet onderricht worden en niets dat niet onder onze fundamentele verantwoordelijkheid (Karuna) valt”.

Maha Karuna Ch’an kent geen formele structuur, geen officiële groepen, geen lidmaatschap, geen hiërarchie, geen vast studie-curriculum, geen geformaliseerde koan-praktijk en geen uitgestippeld opleidingstraject.

Maha Karuna Ch’an is een informele en fundamenteel open sangha van leken, die zich op individuele basis en binnen een individueel traject wijden aan de zenweg en de integratie daarvan in hun leven.

Maha Karuna Ch’an staat onder leiding van Ton Lathouwers, die in 1987 transmissie (authorisatie als ch’anleraar) kreeg van de Chinese Ch’anmeester Teh Cheng.

Teh Cheng (S.A. Jinarakkhita, 1923 tot 2002) was tijdens zijn leven coördinator en hoofd van de Sangha Agung Indonesia, waarin alle boeddhistische richtingen van Indonesië samengebracht zijn. Hij was tevens hoogste autoriteit van de Guang Hua Ssu denominatie van het Linji (Rinzai-) Ch’anboeddhisme in Fujian, China.
Het Chinese moederklooster van Maha Karuna Ch’an is de Guanghua Tempel in de stad Putian.

Maha Karuna Ch’an wordt tevens geïnspireerd door Hisamatsu Shin’ichi (1889-1980), stichter van de belangrijkste vernieuwingsbeweging binnen de Japanse zen, de FAS Society. Het was diens naaste medewerker en opvolger Masao Abe, onder wiens begeleiding Ton Lathouwers in 1971 de zenweg begon.

In het woord FAS worden de drie wezenlijke dimensies van het bestaan uitgedrukt: de F van Formless Self (Zelf zonder vorm), de A van All Mankind (de Gehele Mensheid), en de S van Suprahistorical History (Geschiedenis, de geschiedenis transcenderend).

De traditionele zen was naar Hisamatsu’s overtuiging tekort geschoten in het onderkennen van de problemen die met de wereld en de geschiedenis te maken hebben. De aandacht was eenzijdig gericht op het ontwaken tot het Ware Zelf.

Wetenschap en socialisme van de andere kant hielden zich wel bezig met de concrete problemen van de wereld en de geschiedenis, maar lieten het ontwaken tot het Ware Zelf links liggen. Hisamatsu was derhalve diep overtuigd van de eenzijdigheid van zowel de traditionele zen alsook van wetenschap en sociaal engagement. Wat hem voor ogen stond was een houding, waarbij aan alle drie de fundamentele aspecten van het mens zijn volledig recht zou worden gedaan. Dit zou dan tegelijk de basis zijn voor een eerlijke dialoog tussen Oost en West.

Deze site is een coproductie van Jo Ampe en WebZenz.