Zitten in verbondenheid

We zijn al één

Bijna twintig jaar geleden kwam ik voor de eerste keer op een sesshin van Maha Karuna Ch’an. In de zomer van 1998 had ik al een interview gelezen in het tijdschrift Boeddhisme met Ton Lathouwers, dat een gevoelige snaar had  geraakt. Daar moet ik zijn, dacht ik; het duurde nog zes jaar voor ik die […]

We zijn al één Lees verder »

Liefde is een deugd

Het is lente en ondanks het stormachtige weer van begin april beginnen de kleuren overal door te breken in een veelheid van tinten groen, wit, roze en geel. Nog maar zes á zeven weken geleden waren het kale takken; het blijft een wonder. Iedere lente doet het me denken aan Lentewind: “Breek je een kersenboom

Liefde is een deugd Lees verder »

Er is alleen maar dit

Vrijwel iedere zentraining begint met een simpele instructie over de houding van zazen, van ‘alleen maar zitten’, in oud verbasterd Chinees-Japans, shikantaza. Ik hoor nog de stem van mijn eerste leraar Nico Tydeman die de zitinstructie altijd afsloot met de regel: ’Niets veranderen, niets verbeteren; er is alleen maar dit’ en dan klonk de gong

Er is alleen maar dit Lees verder »

Samsara is nirvana

De top vier van de grootste stress factoren in het leven zijn: overlijden van een dierbare, ernstige ziekte, een scheiding en verhuizen. De laatste is van een iets andere orde. Daar zit ik zelf momenteel middenin en dat is wel stressvol, maar niet zo erg. Bij ziekte en overlijden of een scheiding staat je leven

Samsara is nirvana Lees verder »

Vrede in ons hart

Op 21 december bereikte de zon het meest zuidelijke punt op de steenbokskeerkring[1]. Ze klimt alweer in noordelijke richting naar de evenaar. Het is de tijd van de midwinter-zonnewende, waarop sinds prehistorische tijden de oude culturen van Noord Europa hun lichtfeesten vierden; de duisternis overwonnen en in blijde verwachting van de lengende dagen met de

Vrede in ons hart Lees verder »

‘Dit mens-zijn is een soort herberg’

Bij het doorbladeren van teksten die ik in de gevangenis gebruikte toen ik daar in de pre-coronatijd anderhalf jaar de meditatiegroep begeleidde, kwam ik de volgende regel tegen: ‘Wie zich eenzaam voelt en eraan lijdt, heeft nog niet de rijke bronnen ontdekt die ieder mens van nature bezit’[1]. Er heerst eenzaamheid in Penitentiaire Inrichtingen! Zo’n

‘Dit mens-zijn is een soort herberg’ Lees verder »

Scroll naar boven